Ardooie: Olympos brood als steun aan atlete Veerle Dejaeghere

In Ardooie is het aftellen naar de Olympische Spelen begonnen. Om Veerle Dejaeghere moreel te steunen, heeft een Veerle Dejaeghere vertrekt in augustus naar Peking waar ze deelneemt aan de 3000 meter steeple. Per brood dat ze verkoopt, gaat er 15 eurocent naar Kom op Tegen Kanker. bakker een Olympos brood uitgedacht. Het is een meergranenbrood geworden met haver, tarwe, rogge én rozemarijn. De gemeente doet er nog eens 10 cent per verkocht brood bovenop.

Tekst: Kurt Deman - Foto: Marc Masschelein Op weg naar PekingVeerle Dejaeghere
Veerle Dejaeghere verzamelde tijdens haar atletiekloopbaan een waslijst aan titels en records. Maar nog is haar honger niet gestild. Op 35-jarige leeftijd hoopt de sympathieke Ardooise in Peking naar een finaleplaats te snellen. Na een ommetje langs diverse disciplines heeft ze op de 3.000 meter steeple helemaal haar draai gevonden.

Je won deze winter opnieuw de Crosscup veldlopen. Hoe verloopt de omschakeling naar het pistewerk?Veerle Dejaeghere: “In beide disciplines is uithouding zeer belangrijk. Na een korte winterstop komen de weerstandstrainingen op de piste wel hard aan. Het duurt ook wat langer om de conditie terug op te pikken. Ik was vorig jaar met enkele jonge atleten op stage en had het ’s morgens toch moeilijker om de spieren los te gooien. Gelukkig heb ik een goede motoriek. Zo kreeg ik de hordentechiek relatief snel onder de knie. Maar er is nog ruimte voor verbetering. Ik spring nog iets te hoog, waardoor ik te veel energie verspeel.”
Je hebt tijdens je carrière veel verschillende afstanden gelopen. Welke geniet jouw voorkeur?“Ik verkies de piste boven de cross. Ik deed de 1.500 meter enorm graag, maar botste er op te zware concurrentie. Daarna ben ik overgeschakeld op de 5.000 meter, een afstand die mij niet op het lijf geschreven was. De 3.000 meter steeple is wel helemaal mijn ding. De horden en de waterbak brengen de nodige variatie. De resultaten bleken al snel goed mee te vallen. Ik kan niet presteren als de goesting er niet is.”
Hoe is je atletiekcarrière gestart?“Ik ben pas echt begonnen toen ik 15 jaar was. Mijn toenmalige coach hield het plezant met ludieke spelletjes als ‘Schipper mag ik overvaren” of ‘Dikke Berta’. Pas na enkele jaren begon ik te leven voor de sport. Ik eindigde altijd tweede na Anja Smolders. Door nog intensiever te trainen slaagde ik erin de kloof te dichten. Achteraf bekeken ben ik misschien wat laat gestart, maar je mag jeugdig talent ook niet opbranden. Ik ging af en toe uit, maar stond ’s morgens wel terug op de piste. Genieten mag, op voorwaarde dat je de nodige discipline opbrengt om iets moois uit je carrière te halen.”
Bestaat er zoiets als de olympische gedachte?“Ik voelde in Sydney een oprecht respect tussen de atleten. De sfeer is veel hartelijker dan op pakweg een wereldkampioenschap. Het was bij mijn terugkomst even wennen aan onze koelere manier van leven. Het olympisch dorp is een gemeenschap op zich. Eenmaal de strenge veiligheidscontroles voorbij, vind je er echt alles: restaurants, souvenirwinkeltjes, een computerzaal,… Aanvankelijk kiest iedereen voor gezonde voeding. Na enkele dagen - wanneer de eerste medailles verdeeld zijn - is het aanschuiven geblazen bij McDonald’s of Pizza Hut. Ik kwam in 2000 laat aan de bak en heb serieus op de tanden moeten bijten. (lacht)”
Na de Olympische Spelen keer je waarschijnlijk terug naar het onderwijs. Een moeilijk stap?“Ik heb een mooie loopbaan opgebouwd. Natuurlijk wordt het even wennen, maar er staan me nog mooie dingen te wachten. De biologische klok begint bovendien steeds nadrukkelijker te tikken. Ik heb me tijdens mijn korte periodes als onderwijzeres kostelijk geamuseerd. Zeker in het lager onderwijs kun je de kindjes echt rond je vinger draaien. Ik wil er helemaal voor gaan. Maar goed, eerst wil ik met volle teugen genieten van mijn laatste olympische avontuur!” IdentikitNaam: Veerle DejaeghereLeeftijd: 34Woonplaats: ArdooieBurgerlijke stand: Gehuwd met Christoph DeblauweHobby’s: Atletiek, mijn dieren verzorgen, wandelen en lezenProf sinds: 2001, met één jaar onderbreking Grootste pluspunt aan een sportcarrière: Je leert voor jezelf opkomen en krijgt veel respect van andere mensen en culturen.Grootste minpunt: Ik kan het me niet permitteren om vaak een lekker stuk taart te eten. Mooiste plaats waar de sport me heeft gebracht: Sydney, een superstad.Wat ik het meeste mis in het buitenland: Mijn familie en vrienden.Ambitie voor Peking: Met een finaleplaats ben ik tevreden. Onmisbaar in de reiskoffer: Een goed boek. Ik hou van de thrillers van Luc Deflo.