Veerle Dejaeghere stopt met BK-titel

OOSTENDE - Veerle Dejaeghere (35) heeft zondag in Oostende in de allerlaatste wedstrijd uit haar carrière haar eerste Belgische veldlooptitel op de lange afstand veroverd.

In een race die ook meetelde als slotmanche van de Crosscup haalde ze het voor de Ethiopische Almensch Belete en Selien De Schrijder. Sigrid Vanden Bempt kwam als vierde over de meet.

Dejaeghere is meteen ook voor de achtste keer eindwinnares van de Crosscup.

 jns (belga)

Veerle Dejaeghere stopt met BK-titel en Crosscup-zege

V eerle Dejaeghere (35) heeft zondag in Oostende in de allerlaatste wedstrijd uit haar carrière haar eerste Belgische veldlooptitel op de lange afstand veroverd. In een race die ook meetelde als slotmanche van de Crosscup, haalde ze het voor de Ethiopische Almensch Belete en Selien De Schrijder. Sigrid Vanden Bempt kwam als vierde over de meet. Dejaeghere is meteen ook voor de achtste keer eindwinnares van de Crosscup. (SIJ

Mooie radio reportage over Veerle, via deze link

http://www.radio1.be/programmas/stor/

'Vaak kregen wij de felicitaties als Veerle weer eens won'
Ook voor ouders Veerle Dejaeghere wordt hoofdstuk afgesloten

ARDOOIE - Met het Belgisch kampioenschap veldlopen en de finale van de CrossCup, zondag in Oostende, zet meervoudig recordhoudster Veerle Dejaeghere een punt achter haar indrukwekkende atletiekcarrière. 'Haar laatste cross? Dat zegt ze toch...', lijkt vader Daniël nog een beetje te twijfelen aan haar 'definitieve' afscheid. Ook voor Veerles ouders, haar grootste supporters, wordt een belangrijk hoofdstuk uit hun leven afgesloten.

Daniël Dejaeghere (66) en Rita Maes (65) wonen nog altijd in de ouderlijke woonst van Daniël op de grens met Izegem in de landelijke Tinnenpotstraat in Ardooie, waar Veerle (35) en haar oudere zus Sabine (42) een zorgeloze jeugd beleefden.

'Ondanks het leeftijdsverschil van zeven jaar hebben de twee zussen altijd goed met mekaar kunnen opschieten. Al is Sabine, intussen apothekeres, iets meer gesloten dan flapuit Veerle', vergelijkt moeder Rita, die prompt demonstreert hoe lekker zij koffie kan zetten. 'Als kind moesten we Veerle dikwijls uit de bomen in de tuin halen. Ze speelde meer met de jongens dan met de meisjes, al kwam dat vooral omdat er in de buurt maar weinig meisjes van haar leeftijd woonden.'

'Lopen is pas later gekomen. Eigenlijk was ze al veertien of vijftien jaar toen haar turnleraar van het Instituut Heilige Kindsheid in Ardooie merkte dat Veerle sneller liep dan de andere jongeren van de school. Hij is toen zelfs speciaal met haar naar Herentals gereden om er deel te nemen aan een scholencross. Hij was het ook die Veerle aanraadde om zich aan te sluiten bij een atletiekclub. Maar aanvankelijk stonden we daar een beetje sceptisch tegenover omdat we opzagen tegen de verplaatsingen naar Izegem of Roeselare. Maar via een vriend en oud-loper is Veerle dan toch lid geworden van de Mandel Atletiek Club in Izegem. Ze had meteen de smaak te pakken, al ging ze het in het begin eerder om het plezier dan om prestaties neer te zetten', vertelt Rita honderduit. Wat meteen duidelijk maakt dat Veerle haar welbespraaktheid toch vooral via moeders kant meekreeg. 'Van wie ze het sportieve meeheeft, weet ik eigenlijk niet. Ik heb in mijn jeugd wel wat gevoetbald, maar sportievelingen kan je Rita en mij moeilijk noemen. Pas toen ze in contact kwam met Michel Rambour is het voor Veerle echt serieus gaan worden', vult vader Daniël, gepensioneerd meubelmaker, aan.

'Later ging Veerle voor onderwijzeres studeren in Torhout. Zo kon ze elke dag naar huis komen om te trainen. Ja, het gebeurde wel eens dat wij ons zorgen maakte of ze haar studies niet zou verwaarlozen voor haar atletiekcarrière. Maar soms nam ze haar boeken gewoon mee op weg naar de training. Honderden keren heb ik haar boterhammendoos klaargemaakt voor een wedstrijd. Ze was een beetje bijgelovig, want er mocht alleen choco op de boterhammen. Op een keer was ik dat vergeten en had ik er confituur opgesmeerd. Ik mocht het nogal horen. Choco én kousen met bolletjes brachten haar geluk', aldus Rita.

Sindsdien woonden haar ouders, meestal met Veerles schoonouders en haar zus, al de wedstrijden bij waar Veerle aan de start verscheen.

'Natuurlijk zijn we trots op wat Veerle presteerde. Als ze zondag aankomt, wint ze voor de achtste keer de CrossCup en kan ze opnieuw Belgisch kampioen worden. Veerle won de Gouden Spike en heeft nog altijd een resem Belgische records op haar naam staan. Het zijn er negen of tien, ik ken ze niet van buiten. Maar één van de absolute hoogtepunt waren toch de Olympische Spelen in 2000 in Sydney. 2000 was sowieso haar topjaar. Maar natuurlijk waren er ook mindere momenten. Veerle bleef niet gespaard van blessures en dan was er de grote teleurstelling op de Olympische Spelen in Peking vorig jaar. Toen het niet lukte, zat Veerle diep in de put. Dat ze haar afscheid iedere keer weer een beetje uitstelde, heeft wellicht ook daarmee te maken: ze wilde revanche nemen en in schoonheid stoppen.'

Al twijfelen haar ouders een beetje of de cross in Oostende wel écht Veerles allerlaatste wedstrijd wordt, ze hebben wel begrip voor haar beslissing om afscheid te nemen van de competitie.

'Veerle wordt in augustus zesendertig jaar. En haar man wil dolgraag kinderen. Het zit er dus dik in dat ik binnenkort voor het eerst grootmoeder word, al lig ik daar niet echt wakker van. Hoe dan ook, ook voor ons wordt een hoofdstuk afgesloten. Een periode waarop wij met even veel plezier terugkijken als Veerle zelf. In het begin zullen we het circuit wellicht wel wat missen. Als je al die jaren het atletiekgebeuren van dichtbij volgt, ontstaat er een hechte vriendenkring. En dikwijls kregen wij de felicitaties als Veerle weer eens een puike prestatie neerzette', weet Rita.

'Toch zijn we niet bang voor 'het zwarte gat'. Daniël speelt nog altijd met zijn vinken en is lid van de vinkenmaatschappij 'Arm maar Eerlijk' in Kachtem.

'En ik zal nog altijd de handen vol hebben met de verzorging van Veerles dieren. Op haar boerderij in Ardooie lopen schapen, geiten, kippen, konijnen en een grote Deense dog, dikwijls ben ik het die hen te eten moet geven. Veerle heeft altijd iets met dieren gehad. Als kind al kwam ze me vaak vertellen dat ik direct moest meekomen omdat ze weer eens een jong katje in nesten had gezien langs de weg. Na haar huwelijk met Christoph Deblauwe woonde Veerle een tijdje in een rijhuis in de Schoolstraat in Izegem. Toen ze naar de buiten in Ardooie verhuisde, waar ze een kleine dierentuin kon uitbouwen, zag je haar opleven', besluit een trotse vader.

Martin Tytgat